Monitor Pacjenta

Seksuologia

Seksuologię możemy podzielić na trzy grupy: na seksuologię kliniczną, na seksuologię sądową oraz na seksuologię społeczną. Seksuologia sądowa zajmuje się badaniami etiologii działań seksualnych, które naruszają prawo. Seksuologia sądowa zajmuje się tworzeniem charakterystyk osób, które naruszają prawo oraz opracowywaniem sposobów leczenia tych osób. W ramach seksuologii sądowej ujęte są następujące elementy: diagnozowanie czynników zagrożenia nawrotem w ujęciu dynamicznym oraz statycznym, tworzenie ekspertyz na potrzeby postępowań sądowych w sprawach przestępstw seksualnych, budowanie więzi terapeutycznych ze sprawcami poddanymi leczeniu, przygotowanie do przeprowadzania terapii. Seksuologia kliniczna z kolei jest dziedziną medycyny, która zajmuje się zaburzeniami seksualności poczynając od etiologii, poprzez patogenezę, symptomatologię oraz leczenie. W skład seksuologii klinicznej wchodzą: parafilie seksualne, dysfunkcje seksualne, jak również zaburzenia relacji partnerskiej w kontekście zachowań normatywnych. Dysfunkcje seksualne stanowią rodzaj zaburzenia na tle seksualnym. Zaburzenia te polegają na nieprawidłowym przebiegu reakcji seksualnych. Dysfunkcje dzielimy na psychogenne oraz organiczne. Do dysfunkcji psychogennych należą kolejno: brak lub utrata potrzeb seksualnych, awersja seksualna i brak przyjemności seksualnej, brak reakcji genitalnej, zaburzenia orgazmu, wytrysk przedwczesny, wytrysk opóźniony, pochwica nieorganiczna, dyspareunia nieorganiczna oraz nadmierny popęd seksualny.

Podobne artykuły

Seksuologia
Seksuologię możemy podzielić na trzy grupy: na seksuologię kliniczną, na seksuologię sądową oraz na seksuologię społeczną. Seksuologia sądowa zajmuje się badaniami etiologii działań seksualnych, które naruszają prawo. Seksuologia sądowa zajmuje się tworzeniem charakterystyk osób, które naruszają prawo oraz opracowywaniem sposobów leczenia tych osób. W ramach seksuologii sądowej ujęte są następujące elementy: diagnozowanie czynników zagrożenia nawrotem w ujęciu dynamicznym oraz statycznym, tworzenie ekspertyz na potrzeby postępowań sądowych w sprawach przestępstw seksualnych, budowanie więzi terapeutycznych ze sprawcami poddanymi leczeniu, przygotowanie do przeprowadzania terapii. Seksuologia kliniczna z kolei jest dziedziną medycyny, która zajmuje się zaburzeniami seksualności poczynając od etiologii, poprzez patogenezę, symptomatologię oraz leczenie. W skład seksuologii klinicznej wchodzą: parafilie seksualne, dysfunkcje seksualne, jak również zaburzenia relacji partnerskiej w kontekście zachowań normatywnych. Dysfunkcje seksualne stanowią rodzaj zaburzenia na tle seksualnym. Zaburzenia te polegają na nieprawidłowym przebiegu reakcji seksualnych. Dysfunkcje dzielimy na psychogenne oraz organiczne. Do dysfunkcji psychogennych należą kolejno: brak lub utrata potrzeb...

Dyspareunia
Dyspareunia stanowi dysfunkcję seksualną, która objawia się odczuwaniem bólu podczas stosunku. Przyczyny takiej dyspareuni u kobiet mogą być następujące: stany zapalne w obrębie narządów płciowych lub miednicy małej, po zabiegach operacyjnych w obrębie dróg rodnych lub po porodzie, brak nawilżenia pochwy na przykład w stanie postmenopauzalnym, brak nawilżenia pochwy spowodowany przyjmowaniem niektórych leków w przebiegu chorób ogólnoustrojowych, problemy z nawilżeniem pochwy związane z nadmiernym wysiłkiem fizycznym, brak nawilżenia pochwy po chemioterapii, wulwodynia, czyli zaburzenie polegające na powtarzającym się bólu lub dyskomforcie, który charakteryzuje się uczuciem palenia, kłucia czy też podrażnienia w genitaliach żeńskich w przypadkach, kiedy nie występuje żadna infekcja, szablowate spojenie łonowe oraz przyczyny psychiczne. U mężczyzn z kolei przyczynami dyspareuni mogą być: wady w obrębie prącia albo stany zapalne w obrębie narządów płciowych. Pochwica jest taką dysfunkcję seksualną, która polega na niezależnym od woli skurczu mięśni wokół wejścia do pochwy, co powoduje zamknięcie wejścia oraz uniemożliwia odbycie stosunku...

Hipolibidemia
Hipolibidemia jest obniżeniem popędu płciowego. Hipolibidemia polega na braku fantazji erotycznych, jak również na braku potrzeby podejmowania aktywności seksualnej. Jest to najczęstsza dolegliwość seksualna. Do kryteriów diagnostycznych tej choroby zaliczamy: brak zainteresowania aktywnością seksualną, a w tym zarówno partnerką czy partnerem, jak również masturbacją, niższy poziom aktywności seksualnej w porównaniu z przeszłością lub oczekiwaniami oraz zainicjowanie kontaktu seksualnego jest mniej prawdopodobne. Przyczyny tej dysfunkcji seksualnej dzielimy na różne grupy pod względem wieku, płci oraz kontekstu sytuacyjnego. Zatem przyczyny dzielimy na: biologiczne, psychiczne, partnerskie oraz kulturowe. Do przyczyn biologicznych zaliczamy: zaburzenia hormonalne, choroby przewlekłe, przyjmowanie leków, uzależnienia, a czasem jest to przyczyna uwarunkowana genetycznie. Do przyczyn psychicznych należą: przewlekłe zmęczenie, stres, fobie seksualne, zaburzenia identyfikacji z płcią oraz ambiwalentna postawa wobec seksualności. Do przyczyn partnerskich należą: nieatrakcyjność partnera, negatywne nastawienie do partnera, konflikty, rozczarowanie, monotonia oraz rutyna. Natomiast do przyczyn kulturowych należą: uzależnienie od pornografii, przesyt seksem, stawianie zbyt wysokich wymagań,...

Leczenie zaburzeń seksualnych
Leczenie hipolibidemii polega między innymi na: farmakoterapii, czyli na podaniu leków o działaniu hormonalnym oraz pobudzającym seksualnie, psychoterapii albo indywidualnej albo małżeńskiej, na metodach treningowych oraz na wzbogacaniu sztuki miłosnej. Do negatywnych czynników rokowniczych w hipolibidemii należą: alkoholizm, narkomania, rygoryzm religijny, zaburzenia depresyjne, impotencja, zaburzenia obrazu ciała oraz ograniczenie się do farmakoterapii. Parafilia jest zaburzeniem preferencji seksualnych. Jest to rodzaj zaburzenia na tle seksualnym, gdzie podnieceni oraz satysfakcja seksualna są uzależnione od określonych warunków, czy rytuałów, które nie należą do normatywnej stymulacji. Definicja parafilii dzieli się na dwa kryteria. Kryterium A mówi, że parafilia trwa dłużej niż 6 miesięcy, a seksualne pobudki obejmują: obiekty nieosobowe, cierpienie lub upokorzenie własne lub partnera albo dzieci lub inne nie wyrażające zgody osoby. Kryterium B mówi, że parafilia powoduje kliniczną znaczącą przykrość. Klasyfikacja parafilii według Amerykańskiego Towarzystwa Psychicznego przedstawia się następująco: ekshibicjonizm, gdzie warunkiem osiągnięcia satysfakcji seksualnej jest pokazywanie swoich narządów płciowych zaskoczonym obcym...