Monitor Pacjenta

Radioterapia konwencjonalna

W radioterapii stosuje się leczenie promieniowaniem, ale leczeniem izotopami promieniotwórczymi zajmuje się medycyna nuklearna. Jest to leczenie radioaktywnymi pierwiastkami, takimi jak na przykład stront czy jod. Radioterapię możemy podzielić ze względu na stan pacjenta. Wyróżniamy następujący podział: radioterapia radykalna, radioterapia paliatywna oraz radioterapia objawowa. Radioterapia radykalna ma na celu napromieniowanie guza albo też jego okolicy w celu jego zniszczenia. Radioterapia paliatywna ma na celu łagodzenie bólu, którego powodem jest choroba nowotworowa. Metodę tą stosuje się w przypadku, kiedy wyleczenie pacjenta jest już niemożliwe. Radioterapia objawowa z kolei ma na celu zmniejszenie dolegliwości bólowych spowodowanych przerzutami. W zależności od używanej energii radioterapię dzielimy na konwencjonalną oraz megawoltową. W przypadku radioterapii konwencjonalnej mamy do czynienia z promieniowanie małoprzenikliwym, płytkim, miękkim oraz granicznym i jest to wyłącznie promieniowanie X. Stosuje się tą radioterapię do leczenia nowotworów skóry. Zakres energii w tym przypadku zamyka się w przedziale od 60 do 400 keV. Z kolei radioterapia megawoltowa zawiera się w przedziale od 1,25 do 25 MeV. Tutaj mamy do czynienia z promieniowaniem gamma, promieniowanie X oraz z elektronami. Promieniowanie gamma jest generowane przez kobalt 60. Mamy tutaj dwie linie energii o wartościach 1,17 oraz 1,33 MeV.

Podobne artykuły

Stomatologia zachowawcza
Stomatologia zachowawcza z endodoncją jest dziełem stomatologii, który zajmuje się profilaktyką próchnicy zębów, jak również leczeniem powstałych ubytków próchniczych. Ortodoncja z kolei jest dziedziną stomatologii zajmującą się profilaktyką oraz leczeniem wad zgryzu, jak również wad szczękowo-twarzowych u wszystkich osób. Taką terapię prowadzi lekarz ortodonta. Stomatologia dziecięca, czyli pedodoncja jest działem stomatologii, który został wyodrębniony ze względu na inność budowy zębów oraz układu stomatognatycznego u dzieci małych i w wieku rozwojowym. Pedoncja zajmuje się między innymi następującymi zagadnieniami: ząbkowaniem oraz zaburzeniami ząbkowania, leczeniem zębów mlecznych, leczeniem zębów stałych niedojrzałych, leczeniem chorób błony śluzowej u dzieci oraz profilaktyką próchnicy, chorób błony śluzowej oraz wad zgryzu u dzieci. Sama stomatologia jest dziedziną medycyny, która zajmuje się funkcjonowaniem, patologiami oraz leczeniem zębów, przyzębia, błony śluzowej jamy ustnej oraz stawu skroniowo-żuchwowego człowieka. Do specjalności stomatologicznych zaliczamy kolejno: stomatologia dziecięca, ortodoncja, stomatologia zachowawcza, a w tym endodoncja, periodontologia, chirurgia stomatologiczna, chirurgia szczękowo-twarzowa, protetyka stomatologiczna...

Seksuologia
Seksuologię możemy podzielić na trzy grupy: na seksuologię kliniczną, na seksuologię sądową oraz na seksuologię społeczną. Seksuologia sądowa zajmuje się badaniami etiologii działań seksualnych, które naruszają prawo. Seksuologia sądowa zajmuje się tworzeniem charakterystyk osób, które naruszają prawo oraz opracowywaniem sposobów leczenia tych osób. W ramach seksuologii sądowej ujęte są następujące elementy: diagnozowanie czynników zagrożenia nawrotem w ujęciu dynamicznym oraz statycznym, tworzenie ekspertyz na potrzeby postępowań sądowych w sprawach przestępstw seksualnych, budowanie więzi terapeutycznych ze sprawcami poddanymi leczeniu, przygotowanie do przeprowadzania terapii. Seksuologia kliniczna z kolei jest dziedziną medycyny, która zajmuje się zaburzeniami seksualności poczynając od etiologii, poprzez patogenezę, symptomatologię oraz leczenie. W skład seksuologii klinicznej wchodzą: parafilie seksualne, dysfunkcje seksualne, jak również zaburzenia relacji partnerskiej w kontekście zachowań normatywnych. Dysfunkcje seksualne stanowią rodzaj zaburzenia na tle seksualnym. Zaburzenia te polegają na nieprawidłowym przebiegu reakcji seksualnych. Dysfunkcje dzielimy na psychogenne oraz organiczne. Do dysfunkcji psychogennych należą kolejno: brak lub utrata potrzeb...

Dyspareunia
Dyspareunia stanowi dysfunkcję seksualną, która objawia się odczuwaniem bólu podczas stosunku. Przyczyny takiej dyspareuni u kobiet mogą być następujące: stany zapalne w obrębie narządów płciowych lub miednicy małej, po zabiegach operacyjnych w obrębie dróg rodnych lub po porodzie, brak nawilżenia pochwy na przykład w stanie postmenopauzalnym, brak nawilżenia pochwy spowodowany przyjmowaniem niektórych leków w przebiegu chorób ogólnoustrojowych, problemy z nawilżeniem pochwy związane z nadmiernym wysiłkiem fizycznym, brak nawilżenia pochwy po chemioterapii, wulwodynia, czyli zaburzenie polegające na powtarzającym się bólu lub dyskomforcie, który charakteryzuje się uczuciem palenia, kłucia czy też podrażnienia w genitaliach żeńskich w przypadkach, kiedy nie występuje żadna infekcja, szablowate spojenie łonowe oraz przyczyny psychiczne. U mężczyzn z kolei przyczynami dyspareuni mogą być: wady w obrębie prącia albo stany zapalne w obrębie narządów płciowych. Pochwica jest taką dysfunkcję seksualną, która polega na niezależnym od woli skurczu mięśni wokół wejścia do pochwy, co powoduje zamknięcie wejścia oraz uniemożliwia odbycie stosunku...

Hipolibidemia
Hipolibidemia jest obniżeniem popędu płciowego. Hipolibidemia polega na braku fantazji erotycznych, jak również na braku potrzeby podejmowania aktywności seksualnej. Jest to najczęstsza dolegliwość seksualna. Do kryteriów diagnostycznych tej choroby zaliczamy: brak zainteresowania aktywnością seksualną, a w tym zarówno partnerką czy partnerem, jak również masturbacją, niższy poziom aktywności seksualnej w porównaniu z przeszłością lub oczekiwaniami oraz zainicjowanie kontaktu seksualnego jest mniej prawdopodobne. Przyczyny tej dysfunkcji seksualnej dzielimy na różne grupy pod względem wieku, płci oraz kontekstu sytuacyjnego. Zatem przyczyny dzielimy na: biologiczne, psychiczne, partnerskie oraz kulturowe. Do przyczyn biologicznych zaliczamy: zaburzenia hormonalne, choroby przewlekłe, przyjmowanie leków, uzależnienia, a czasem jest to przyczyna uwarunkowana genetycznie. Do przyczyn psychicznych należą: przewlekłe zmęczenie, stres, fobie seksualne, zaburzenia identyfikacji z płcią oraz ambiwalentna postawa wobec seksualności. Do przyczyn partnerskich należą: nieatrakcyjność partnera, negatywne nastawienie do partnera, konflikty, rozczarowanie, monotonia oraz rutyna. Natomiast do przyczyn kulturowych należą: uzależnienie od pornografii, przesyt seksem, stawianie zbyt wysokich wymagań,...