Monitor Pacjenta

Hipolibidemia

Hipolibidemia jest obniżeniem popędu płciowego. Hipolibidemia polega na braku fantazji erotycznych, jak również na braku potrzeby podejmowania aktywności seksualnej. Jest to najczęstsza dolegliwość seksualna. Do kryteriów diagnostycznych tej choroby zaliczamy: brak zainteresowania aktywnością seksualną, a w tym zarówno partnerką czy partnerem, jak również masturbacją, niższy poziom aktywności seksualnej w porównaniu z przeszłością lub oczekiwaniami oraz zainicjowanie kontaktu seksualnego jest mniej prawdopodobne. Przyczyny tej dysfunkcji seksualnej dzielimy na różne grupy pod względem wieku, płci oraz kontekstu sytuacyjnego. Zatem przyczyny dzielimy na: biologiczne, psychiczne, partnerskie oraz kulturowe. Do przyczyn biologicznych zaliczamy: zaburzenia hormonalne, choroby przewlekłe, przyjmowanie leków, uzależnienia, a czasem jest to przyczyna uwarunkowana genetycznie. Do przyczyn psychicznych należą: przewlekłe zmęczenie, stres, fobie seksualne, zaburzenia identyfikacji z płcią oraz ambiwalentna postawa wobec seksualności. Do przyczyn partnerskich należą: nieatrakcyjność partnera, negatywne nastawienie do partnera, konflikty, rozczarowanie, monotonia oraz rutyna. Natomiast do przyczyn kulturowych należą: uzależnienie od pornografii, przesyt seksem, stawianie zbyt wysokich wymagań, opieranie się presji kulturowej, medialna walka płci oraz rygoryzm religijny. Leczenie takiej dysfunkcji seksualnej powinno być przyczynowe.

Podobne artykuły

Choroby tętnic
Poszerzeniu ścian tętnic ulegają szczególnie: tętnice piersi oraz brzucha, tętnice miednicy oraz tętnice zagłębień podkolanowych. Do rzadkich chorób tętnic należą między innymi: zatory, zranienia naczyń oraz skutki napromieniowania oraz zapalenie naczyń. Funkcjonalne zaburzenia dopływu krwi są wynikiem niewłaściwego sterowania systemem naczyń. Typowymi obrazami takich chorób są: zespół Raynauda, akrocyjanoza oraz bolesny rumień kończyn. Interna natomiast stanowi dział medycyny, który zajmuje się schorzeniami narządów wewnętrznych. Hipertenjologia jest taką dziedziną medycyny, która zajmuje się przebiegiem, jak również leczeniem nadciśnienia tętniczego. Protetyka stomatologiczna jest działem stomatologii, który zajmuje się odtwarzaniem pierwotnych warunków zgryzowych po utracie zębów naturalnych lub po ich dużym uszkodzeniu. Protetyka stomatologiczna zajmuje się również rehabilitacją pacjentów po operacjach onkologicznych lub plastycznych za pomocą protez pooperacyjnych, jak również epitez, czyli protez nosa czy ucha. Do odtworzenia pierwotnych warunków zgryzowych używa się uzupełnienie protetyczne. Uzupełnienia ta mogą być stałe albo ruchome, albo też kombinowane, czyli protezy ruchome, które są połączone z...

Protetyka
Do uzupełnień protetycznych ruchomych używa się uzupełnienia ceramiczne w postaci koron lub mostków, gdzie podłoże może być metalowe lub też bezmetalowe. Periodontologia jest dziedziną stomatologii, która zajmuje się zarówno profilaktyką, jak i leczeniem chorób przyzębia oraz błony śluzowej jamy ustnej. Endoncja z kolei jest działem medycyny zachowawczej, która zajmuje się rozpoznawaniem oraz leczeniem chorób miazgi zęba oraz tkanek okołowierzchołkowych. Zasadnicza metodą leczenia w tym przypadku jest leczenie kanałowe. Leczenie kanałowe wykonuje się za pomocą bardzo cienkich narzędzi piłująco-penetrujących. W nowoczesnej endodoncji wykorzystuje się mikroskopy operacyjne oraz endometry. Mikroskopy pozwalają na wgląd do wnętrza komory zęba oraz kanałów, a endometry są elektronicznymi urządzeniami umożliwiającymi dokładny pomiar głębokości kanału zębowego. Po wyczyszczeniu kanały są wypełniane za pomocą gutaperki oraz tak zwanych sealerów, czyli uszczelniaczy. Jednocześnie podczas leczenia zarówno mikroskopem, jak i endometrem stosuje się diagnostykę RTG. Takie leczenie jest stosowane w przypadku bardzo głębokich ubytkach próchniczych, martwicy miazgi, po złamaniu lub zwichnięciu...

Stomatologia zachowawcza
Stomatologia zachowawcza z endodoncją jest dziełem stomatologii, który zajmuje się profilaktyką próchnicy zębów, jak również leczeniem powstałych ubytków próchniczych. Ortodoncja z kolei jest dziedziną stomatologii zajmującą się profilaktyką oraz leczeniem wad zgryzu, jak również wad szczękowo-twarzowych u wszystkich osób. Taką terapię prowadzi lekarz ortodonta. Stomatologia dziecięca, czyli pedodoncja jest działem stomatologii, który został wyodrębniony ze względu na inność budowy zębów oraz układu stomatognatycznego u dzieci małych i w wieku rozwojowym. Pedoncja zajmuje się między innymi następującymi zagadnieniami: ząbkowaniem oraz zaburzeniami ząbkowania, leczeniem zębów mlecznych, leczeniem zębów stałych niedojrzałych, leczeniem chorób błony śluzowej u dzieci oraz profilaktyką próchnicy, chorób błony śluzowej oraz wad zgryzu u dzieci. Sama stomatologia jest dziedziną medycyny, która zajmuje się funkcjonowaniem, patologiami oraz leczeniem zębów, przyzębia, błony śluzowej jamy ustnej oraz stawu skroniowo-żuchwowego człowieka. Do specjalności stomatologicznych zaliczamy kolejno: stomatologia dziecięca, ortodoncja, stomatologia zachowawcza, a w tym endodoncja, periodontologia, chirurgia stomatologiczna, chirurgia szczękowo-twarzowa, protetyka stomatologiczna...

Seksuologia
Seksuologię możemy podzielić na trzy grupy: na seksuologię kliniczną, na seksuologię sądową oraz na seksuologię społeczną. Seksuologia sądowa zajmuje się badaniami etiologii działań seksualnych, które naruszają prawo. Seksuologia sądowa zajmuje się tworzeniem charakterystyk osób, które naruszają prawo oraz opracowywaniem sposobów leczenia tych osób. W ramach seksuologii sądowej ujęte są następujące elementy: diagnozowanie czynników zagrożenia nawrotem w ujęciu dynamicznym oraz statycznym, tworzenie ekspertyz na potrzeby postępowań sądowych w sprawach przestępstw seksualnych, budowanie więzi terapeutycznych ze sprawcami poddanymi leczeniu, przygotowanie do przeprowadzania terapii. Seksuologia kliniczna z kolei jest dziedziną medycyny, która zajmuje się zaburzeniami seksualności poczynając od etiologii, poprzez patogenezę, symptomatologię oraz leczenie. W skład seksuologii klinicznej wchodzą: parafilie seksualne, dysfunkcje seksualne, jak również zaburzenia relacji partnerskiej w kontekście zachowań normatywnych. Dysfunkcje seksualne stanowią rodzaj zaburzenia na tle seksualnym. Zaburzenia te polegają na nieprawidłowym przebiegu reakcji seksualnych. Dysfunkcje dzielimy na psychogenne oraz organiczne. Do dysfunkcji psychogennych należą kolejno: brak lub utrata potrzeb...