Monitor Pacjenta

Choroby układu nerwowego

Wśród chorób układu nerwowego możemy wymienić miedzy innymi następujące: choroby demielinizacyjne, czyli na przykład stwardnienie rozsiane, choroby autonomicznego układu nerwowego, czyli na przykład rodzinna dysautonomia oraz zaburzenia napadowe, takie jak na przykład padaczka, migrena, czy zaburzenia snu. W skład badania neurologicznego wchodzi kilka elementów. Są to kolejno: oględziny, czyli chodzi tu o typ budowy ciała, stan kości oraz mięśni, stan postawy, jak również stan ułożenia, badanie głowy, czyli ustawienie, ruchomość, kształt oraz wymiary czaszki, badanie nerwów czaszkowych, badanie kończyn górnych, czyli chodzi tutaj o ułożenie, siłę, ruchomość, zborność, odruchy oraz czucie, badanie tułowia, czyli odruchy brzuszne oraz ruchomość kręgosłupa, badanie kończyn dolnych, czyli ułożenie, siła, ruchomość, zborność, odruchy oraz czucie, badanie czucia powierzchownego, badanie chodu, badanie mowy, badanie objawów oponowych oraz badanie dna oka. Z kolei w skład elementów oceny wyższych czynników korowych w przypadku chorób układu nerwowego wchodzą: mowa, czyli artykulacja, płynność, rozumienie oraz powtarzanie, orientacja, a w tym orientacja w miejscu, w czasie oraz w sytuacji osobistej, orientacja odnośnie lewej oraz prawej strony, pamięć, a w tym pamięć natychmiastowa, świeża oraz odległa, ilość posiadanych informacji, czytanie oraz pisanie, liczenie, umiejętności konstrukcyjne, praksja, czyli zdolność wykonywania złożonych ruchów celowych oraz gnozja, czyli zdolność do rozpoznawania przedmiotów wzrokiem oraz dotykiem.

Podobne artykuły

Stomatologia zachowawcza
Stomatologia zachowawcza z endodoncją jest dziełem stomatologii, który zajmuje się profilaktyką próchnicy zębów, jak również leczeniem powstałych ubytków próchniczych. Ortodoncja z kolei jest dziedziną stomatologii zajmującą się profilaktyką oraz leczeniem wad zgryzu, jak również wad szczękowo-twarzowych u wszystkich osób. Taką terapię prowadzi lekarz ortodonta. Stomatologia dziecięca, czyli pedodoncja jest działem stomatologii, który został wyodrębniony ze względu na inność budowy zębów oraz układu stomatognatycznego u dzieci małych i w wieku rozwojowym. Pedoncja zajmuje się między innymi następującymi zagadnieniami: ząbkowaniem oraz zaburzeniami ząbkowania, leczeniem zębów mlecznych, leczeniem zębów stałych niedojrzałych, leczeniem chorób błony śluzowej u dzieci oraz profilaktyką próchnicy, chorób błony śluzowej oraz wad zgryzu u dzieci. Sama stomatologia jest dziedziną medycyny, która zajmuje się funkcjonowaniem, patologiami oraz leczeniem zębów, przyzębia, błony śluzowej jamy ustnej oraz stawu skroniowo-żuchwowego człowieka. Do specjalności stomatologicznych zaliczamy kolejno: stomatologia dziecięca, ortodoncja, stomatologia zachowawcza, a w tym endodoncja, periodontologia, chirurgia stomatologiczna, chirurgia szczękowo-twarzowa, protetyka stomatologiczna...

Seksuologia
Seksuologię możemy podzielić na trzy grupy: na seksuologię kliniczną, na seksuologię sądową oraz na seksuologię społeczną. Seksuologia sądowa zajmuje się badaniami etiologii działań seksualnych, które naruszają prawo. Seksuologia sądowa zajmuje się tworzeniem charakterystyk osób, które naruszają prawo oraz opracowywaniem sposobów leczenia tych osób. W ramach seksuologii sądowej ujęte są następujące elementy: diagnozowanie czynników zagrożenia nawrotem w ujęciu dynamicznym oraz statycznym, tworzenie ekspertyz na potrzeby postępowań sądowych w sprawach przestępstw seksualnych, budowanie więzi terapeutycznych ze sprawcami poddanymi leczeniu, przygotowanie do przeprowadzania terapii. Seksuologia kliniczna z kolei jest dziedziną medycyny, która zajmuje się zaburzeniami seksualności poczynając od etiologii, poprzez patogenezę, symptomatologię oraz leczenie. W skład seksuologii klinicznej wchodzą: parafilie seksualne, dysfunkcje seksualne, jak również zaburzenia relacji partnerskiej w kontekście zachowań normatywnych. Dysfunkcje seksualne stanowią rodzaj zaburzenia na tle seksualnym. Zaburzenia te polegają na nieprawidłowym przebiegu reakcji seksualnych. Dysfunkcje dzielimy na psychogenne oraz organiczne. Do dysfunkcji psychogennych należą kolejno: brak lub utrata potrzeb...

Dyspareunia
Dyspareunia stanowi dysfunkcję seksualną, która objawia się odczuwaniem bólu podczas stosunku. Przyczyny takiej dyspareuni u kobiet mogą być następujące: stany zapalne w obrębie narządów płciowych lub miednicy małej, po zabiegach operacyjnych w obrębie dróg rodnych lub po porodzie, brak nawilżenia pochwy na przykład w stanie postmenopauzalnym, brak nawilżenia pochwy spowodowany przyjmowaniem niektórych leków w przebiegu chorób ogólnoustrojowych, problemy z nawilżeniem pochwy związane z nadmiernym wysiłkiem fizycznym, brak nawilżenia pochwy po chemioterapii, wulwodynia, czyli zaburzenie polegające na powtarzającym się bólu lub dyskomforcie, który charakteryzuje się uczuciem palenia, kłucia czy też podrażnienia w genitaliach żeńskich w przypadkach, kiedy nie występuje żadna infekcja, szablowate spojenie łonowe oraz przyczyny psychiczne. U mężczyzn z kolei przyczynami dyspareuni mogą być: wady w obrębie prącia albo stany zapalne w obrębie narządów płciowych. Pochwica jest taką dysfunkcję seksualną, która polega na niezależnym od woli skurczu mięśni wokół wejścia do pochwy, co powoduje zamknięcie wejścia oraz uniemożliwia odbycie stosunku...

Hipolibidemia
Hipolibidemia jest obniżeniem popędu płciowego. Hipolibidemia polega na braku fantazji erotycznych, jak również na braku potrzeby podejmowania aktywności seksualnej. Jest to najczęstsza dolegliwość seksualna. Do kryteriów diagnostycznych tej choroby zaliczamy: brak zainteresowania aktywnością seksualną, a w tym zarówno partnerką czy partnerem, jak również masturbacją, niższy poziom aktywności seksualnej w porównaniu z przeszłością lub oczekiwaniami oraz zainicjowanie kontaktu seksualnego jest mniej prawdopodobne. Przyczyny tej dysfunkcji seksualnej dzielimy na różne grupy pod względem wieku, płci oraz kontekstu sytuacyjnego. Zatem przyczyny dzielimy na: biologiczne, psychiczne, partnerskie oraz kulturowe. Do przyczyn biologicznych zaliczamy: zaburzenia hormonalne, choroby przewlekłe, przyjmowanie leków, uzależnienia, a czasem jest to przyczyna uwarunkowana genetycznie. Do przyczyn psychicznych należą: przewlekłe zmęczenie, stres, fobie seksualne, zaburzenia identyfikacji z płcią oraz ambiwalentna postawa wobec seksualności. Do przyczyn partnerskich należą: nieatrakcyjność partnera, negatywne nastawienie do partnera, konflikty, rozczarowanie, monotonia oraz rutyna. Natomiast do przyczyn kulturowych należą: uzależnienie od pornografii, przesyt seksem, stawianie zbyt wysokich wymagań,...